زندگی در جامعه شهری لاجرم ارتباطات اجتماعی و میان فردی را در پی می آورد که اگر آداب آن را بدرستی بجا نیاوریم، موجب آزردگی خاطر دیگران خواهیم بود و خاطرات ناخوشایند در ذهن ما ثبت میشود. شناخت بیشتر از رفتارهای ناهنجار و ناشایست، به ما کمک می کند تا هم خود از این رفتارها نداشته باشیم و همه از دیگران بخواهیم که مودبانه رفتار کنند تا زندگی شهری برای همه تجربه خوشایندی باشد و لذت در کنار هم بودن را به هم هدیه دهیم.در اینجا به ۲۰ مورد از رفتارهای ناهنجار و ناشایست اجتماعی اشاره میکنم:۱- قطع کردن حرف دیگران( پریدن وسط حرف دیگری )۲- با دهان پر حرف زدن، نوشیدنی ها را هورت کشیدن ۳- خیره شدن به دیگران ۴- نادیده گرفتن حق دیگران، بی نظمی و زرنگی در نوبت ۵- طعنه زدن به دیگران هنگام حرکت ۶- صدا درآوردن با آدامس ۷- انداختن آب دهان و بینی بر زمین  ۸- پوزخند زدن به دیگران صحبت ۹- تمسخر و ادای دیگری را درآوردن ۱۰ شل دست دادن، با دست خیس دست دادن، فشردن دست دیگری با قدرت زیاد۱۱- با تلفن بلند، بلند صحبت کردن ۱۲- عبوس بودن در جمع ۱۳- شوخی های دستی و بکار بردن کلمات رکیک ۱۴- سیگار کشیدن در جمع ۱۵- فضولی کردن در کار دیگران ۱۶- افراط و تفریط در سلام و احوالپرسی ۱۷- بدگویی از دیگران ۱۸- بی توجهی به وقت دیگران و ایجاد مزاحمت ۱۹- تماس های بی موقع تلفنی ۲۰- سرک کشیدن به گوشی دیگران و احتمالا شما هم مواردی را به این فهرست اضافه خواهید کرد. امیدوارم، هر کدام از ما در در انجام کارهای درست پیش قدم شویم و دنبال عذر و بهانه نباشیم. لحظه، لحظه های زندگیتان شیرین و پرثمر باشد، با احترام ابراهیم علی پ

توسعه سیاسی در ایران همواره با آسیبها و چالشهای گوناگونی مواجه بوده است. منشأ یکی از چالشهای اساسی آن در جامعه ما، درک نادرست از نسبت توسعه سیاسی باسیاست مدرن است. درواقع اگر درک درست و معناداری از رابطه این دو مقوله وجود نداشته باشد، ممکن است بین طرفداران توسعه سیاسی با کارگزاران سیاست، منازعه و معارضه به وجود آید و آثار و پیامدهای ناگوار آن، علاوه بر کارگزاران این دو حوزه سیاسی، دامن جامعه را نیز فراگیرد. منازعه این دو گروه، پیش و بیش از هر چیز، به برداشت نادرست از کار ویژه و اهداف متقابل این دو حوزه بازمیگردد، به این معنا که آزادیخواهان بدون توجه به اهداف و کارویژههای سیاستمداران، عملکرد آنها را فقط در راستای اهداف و آرمانهای خود میپسندند و سیاستمداران نیز بدون توجه به اهداف و کارویژههای آزادی خواهان، عملکرد آنها را صرفاً در جهت اهداف خود برمیتابند. این نگاه یک سویه از طرف این دو گروه، کموبیش در مقاطعی از تاریخ تحولات سیاسی ایران، خود را بهطور مؤثر نشان داده و به یکی از آسیبهای جدی فرایند توسعه سیاسی در ایران تبدیلشده است. شناخت و ریشهیابی این آسیب میتواند از دامنه هزینههای سنگین عرصه سیاسی در ایران اعم از آزادیخواهی و سیاستمداری کاسته و تعامل مثبت بین کارگزاران این دو حوزه را به دنبال داشته باشد. تعریف توسعه سیاسی از توسعه سیاسی تعریفهای گوناگونی ارائهشده است. منظور از توسعه سیاسی، مشارکت سیاسی شهروندان و رقابت گروهی است که دانشمندانی مانند رابرت دال، آیدم، دیوید اپتر و آیزنشتات، این شاخصههای را معیار توسعه سیاسی معرفی کردهاند. گروهی از دانشمندان نیز مشارکت در انتخابات را بهعنوان شاخص مشارکت سیاسی معرفی کردهاند.  شاخ

نهم اردیبهشت در تقویم جمهوری اسلامی ایران نقطه عطفی است که براساس فرمان تاریخی معمار کبیر انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی (ره) مبنی بر تشکیل شوراهای اسلامی در شهرها و روستاها؛ به عنوان روز شوراها نامگذاری گردید. این نامگذاری فرصت مناسبی است تا اهمیت، جایگاه و کارکردهای این نهاد اجتماعی محلی برای جامعه و افکار عمومی باز تعریف و بازشناسانده شود.  شورا و مشورت یک اصل عقلی و مترقی است که آموزه های دین اسلام در کتاب و سنت نیز بر آن صحه گذاشته است. انقلاب اسلامی ایران که بر مبنای آموزه های اسلامی در چارچوب هدف سلبی خود با استبداد و خودرایی فرمانروایان به مبارزه برخاست و تحقق مشارکت عمومی مردم در تعیین سرنوشتشان را به عنوان یک هدف ایجابی برگزید و اصل مترقی شورا را مورد توجه جدی قرار داد . قانون اساسی در بیان اصول کلی حاکم بر نظام جمهوری اسلامی در اصل ششم شیوه اداره امور کشور را بر آراء عمومی مبتنی کرد و روش آن را انتخابات قرارداد، به علاوه در اصل هفتم نیز شوراها را از ارکان تصمیم گیری و اداره امور کشور ذکر کرده است. طبیعی است وقتی قانون اساسی جمهوری اسلامی در اصول کلی خود شورا را به عنوان ابزار تجلی اراده مردم و نهاد سیاسی تصمیم گیرنده مورد پذیرش قرار داده در اصول بعدی بیشتر به آن توجه کند بر همین اساس فصل هفتم این قانون به شوراها اختصاص یافته است. در این فصل طی اصول یکصدم تا یکصد و ششم وظایف، چگونگی انتخاب و سایر مسائل مربوط به شوراها مشخص شده است. اکنون پس از گذشت چندسال از آغاز به کار شوراها چند نکته بیش از پیش آشکار شده است. بدون تردید نوع برخورد جامعه ما با این مسائل بر تقویت یا تضعیف نهاد شورا و چشم انداز آینده این نهاد در اداره امور کشور بسیار تأثیرگذار است.&